در سال های اخیر، ایران باروند روبه رشد و نگران کننده طلاق درهمه استان ها مواجه شده است.ازین رو در این پژوهش به بررسی نقش پیش بینی کنندگی دلبستگی اجتنابی واضطرابی ومهارت حل مساله خانواده، دراحتمال طلاق پرداخته شد. این پژوهش به لحاظ هدف توسعه ای و از نظر روش همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان متاهل شهر مشهد بود که باتوجه به ماهیت روش پژوهش که جزء طرح های همبستگی محسوب می شودو تعداد متغیرهای پژوهشی، 400 نفربه شیوه در دسترس انتخاب وبه پرسشنامه های احتمال طلاق، اجتناب و اضطراب در روابط نزدیک و حل مساله خانواده پاسخ دادند. از این تعداد در نهایت 388 نفربه عنوان حجم نمونه تعیین شدند. برای بررسی نقش پیش بینی کنندگی دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی ومهارت حل مساله خانواده دراحتمال طلاق از آزمون رگرسیون همزمان استفاده شد. نتایج حاصل ازتحلیل داده ها نشان داد، R2 اصلاح شده چندگانه بین متغیر های دلبستگی اجتنابی، دلبستگی اضطرابی و مهارت حل مساله دراحتمال طلاق 0.33 بودکه متغیرهای پیش بین 33درصداز واریانس احتمال طلاق را تبیین می کردند. از این بین، دلبستگی اجتنابی ومهارت حل مساله قادربه پیش بینی احتمال طلاق بودند، اما دلبستگی اضطرابی نقشی درپیش بینی آن نداشت. در مجموع نتایج این پژوهش نشان دادکه سبک دلبستگی اجتنابی و مهارت حل مساله زنان می تواندازعوامل پیش بینی کننده مهم احتمال طلاق ایشان باشدچراکه توانایی حل مساله خانواده یکی ازعوامل تعدیل کننده اثرات رویدادهای منفی زندگی است و سبک دلبستگی، عامل مهمی است که عملکرد سالم و ناسالم زناشویی را توجیه می کند و روشی برای پاسخگویی به دلایل ناسازگاری زوج ها ارائه می دهد.

مقدمه: سبک های دلبستگی والدین اثرات فراوانی بر سبک دلبستگی فرزندان دارند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش عوامل اثرگذار بازدارنده و تسهیل گر در سبک های دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرای والدین بر انتخاب سبک دلبستگی فرزندان انجام شد.روش پژوهش: این مطالعه یک پژوهش کیفی با رویکرد نظری مبنا بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد 25 تا 40 ساله مراجعه کننده به کلینک آتیه شهر تهران در 1400 بود که از بین آنها 60 نفر انتخاب و سپس از بین این 60 نفر، 25 نفر که شرایط ورود به پژوهش را داشتند به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها به صورت همزمان جمع آوری و به روش گراندد تئوری کدگذاری (باز، محوری وگزینشی) و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که عوامل اثرگذار شامل: 38 طبقه اولیه،4 طبقه اصلی و یک طبقه مرکزی در فرایند تبیین سبک های دلبستگی والدین در تعیین سبک دلبستگی فرزندان استخراج گردید. 4 طبقه اصلی شامل بستر لغزان امنیت، تکاپو برای انسجام جسم و روان از مسیر قدرت، پیچ و خم مسیر، و چتر حمایتی بودند.نتیجه گیری: در راستای انتخاب سبک دلبستگی فرزندان در خانواده با دو والد ناامن، باید به مولفه های بستر لغزان امنیت، تکاپو برای انسجام جسم و روان از مسیر قدرت،پیچ و خم مسیر، چتر حمایتی توجه گردد.

سبک دلبستگی، از عوامل موثر در تعاملات بین فردی است که در نتیجه ی روابط فرد با چهره های دلبستگی (والدین، همسالان و همسر) شکل می گیرد و بطور معناداری بر عملکرد و رابطه زناشویی تأثیر می گذارد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با سازگاری زناشویی در دانشجویان متاهل انجام داد. روش پژوهش بر حسب هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متاهل کلیه مقاطع دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در سال 1396 بود که از این میان با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری در دسترس 184 نفر به عنوان حجم نمونه در نظر گرفته شد. جمع آوری داده ها بر اساس چهار پرسشنامه استاندارد سازگاری زناشویی (لاک-والاس، 1959) و سبک های دلبستگی (هازن و شیور، 1987) انجام گرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از اجرای پرسشنامه ها از طریق نرم افزار SPSS20 در دو بخش توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون، و رگرسیون چندگانه) انجام پذیرفت. نتایج پژوهش نشان داد که نتایج نشان داد که، بین سبک دلبستگی ایمن و سازگاری زناشویی دانشجویان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بین سبک دلبستگی اجتنابی و سازگاری زناشویی دانشجویان رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین بین سبک دلبستگی دوسوگرا و سازگاری زناشویی دانشجویان رابطه منفی و معنادار وجود دارد. بنابراین می توان این نتیجه گیری را نمود که با مشاوره های قبل ازدواج و تعیین سبک دلبستگی و میزان سازگاری زناشویی آن ها را بتوان پیش بینی کرد و در صورت نیاز آموزش های لازم را ارائه نمود تا در زندگی رضایت و سازگاری بیشتری حاصل گردد.

هدف این مطالعه، بررسی نقش پدربزرگ و مادربزرگ در ترمیم یا آسیب امنیت دلبستگی کودکان دلبسته ناایمن اجتنابی بود. مطالعه حاضر، از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا کیفی بود. جامعه پژوهش مربیان و کودکان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهر تهران بودند که از میان آنها تعداد 8 نفر از مربیان و 100 نفر از کودکان طبق اصل اشباع نظری و با روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شد. مربیان تحت مصاحبه نیمه ساختاریافته قرار گرفتند و کودکان به پرسشنامه طبقه بندی سبک های دلبستگی و پرسشنامه محقق ساخته بازنمایی های ذهنی روابط دلبستگی در کودکی میانه پاسخ دادند. داده های این مطالعه با روش های تحلیل مضمون و فراوانی و درصد فراوانی تحلیل شدند. نتایج تحلیل مضمون نشان داد که برای امنیت دلبستگی کودکان دلبسته ناایمن اجتنابی 6 بعد و 10 مولفه شناسایی شد؛ به طوری که ابعاد شامل شکل بیان احساس ها (با دو مولفه عادی سازی واقعه و بی تفاوتی یا تردید)، شکل هیجان های بدنی (با یک مولفه جداکردن حس از واقعه)، انسجام در بیان (با دو مولفه کوتاهی بیان و طفره رفتن از پاسخگویی)، تعامل با فرد (با یک مولفه بی احتیاطی به همراه جدایی حسی)، شکل بیان واقعه (با یک مولفه کلی گویی و ایجاز) و مواجهه با تعارض (با سه مولفه اجتناب از واقعه یا فرار از موقعیت، پایان بندی باز/ سرهم بندی و تمرکز بر عواقب تصمیم به جای فهم مسئله) بود. نتایج فراوانی و درصد فراوانی حاکی از بررسی 10 مولفه مذکور بر اساس 7 روایت شامل مهمان، کلید، فروشگاه، غریبه، نقاشی، قلدرها و پیکنیک بود که نشان دادند که پدربزرگ و مادربزرگ در ترمیم یا آسیب امنیت دلبستگی کودکان دلبسته ناایمن اجتنابی نقش اندکی داشتند. بنابراین، با ارائه کارگاه های آموزشی مناسب و کاربردی می توان نقش پدربزرگ و مادربزرگ را در ترمیم امنیت دلبستگی کودکان دلبسته ناایمن اجتنابی بهبود بخشید.

زمینه و هدف: رفتار خود جرحی غیرخودکشی به عنوان یک مشکل بالینی تأثیرگذار بر حوزه سلامت نیاز به تحقیقات بیشتری دارد و بیمارانی که دارای سبک دل بستگی ناایمن هستند بیشتر در معرض رفتارهای خود جرحی قرار دارند. مطالعۀ حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله ترکیبی رفتاردرمانی دیالکتیکی و اسکماتراپی در کاهش رفتارهای خود جرحی و سبک دلبستگی انجام شد. روش کار: این پژوهش با بهره­گیری از طرح تجربی تک موردی بر پایه طرح خط پایه چند گانه به روش پلکانی در تهران انجام گرفت. سه شرکت کننده به روش نمونه­گیری هدفمند و بر اساس ملاک­های ورود انتخاب شدند. سپس در سه مرحله خط پایه، پنج مرحله مداخله و سه دوره پیگیری پرسش نامه سبک دلبستگی کولینز و رید، اسکماتراپی یانگ و سیاهه رفتارهای خود آسیب رسان سانسون را پر کردند و طی 28 جلسه، درمان انفرادی را دریافت کردند. تحلیل داده­ها از روش تحلیل دیداری و به منظور تعیین معناداری بالینی از شاخص در صد بهبودی و اندازه اثر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان ترکیبی رفتار درمانی دیالکتیکی و اسکماتراپی در افزایش دلبستگی ایمن، کاهش دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا و کاهش رفتارهای خود جرحی اثر بخش بوده است. میزان بهبودی کلی آزمودنی­ها در دلبستگی ایمن بین 25 تا 49% و در کاهش رفتارهای خود جرحی بالاتر از 50% به دست آمد. نتیجه­گیری: نتایج حاکی از اثر بخشی بالای مداخله بود. لذا، به­نظر می رسد که متخصصان و پژوهشگران بتوانند این مداخله را به منظور ارتقای سلامت روان افراد جامعه انجام دهند.

یکی از مفاهیمی که در زیربنای ارتباطات فرد قرار دارد سبک های دلبستگی است، نوع سبک دلبستگی پیش بینی کننده تعاملات آینده فرد می باشد، پژوهش حاضر با هدف مقایسه سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا در بین دانش آموزان مراکز شبه خانواده و خانواده عادی شهر ارومیه صورت گرفته است. روش پژوهش حاضر از نوع شبه تجربی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه و مراکز شبه خانواده شهر ارومیه می باشند که در سال 1391 در مدارس این شهر مشغول تحصیل بودند. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تعداد 180 دانش آموز مقطع متوسطه و 180 دانش آموز مراکز شبه خانواده، انتخاب و با دانش آموزان مقطع متوسطه عادی همتاسازی گردید. داده ها با استفاده از پرسشنامه دلبستگی کولینز و رید (RAAS) گردآوری شد. از روش های آماری test t مستقل و تحلیل واریانس دوراهه برای تحلیل داده ها استفاده شد، نتایج نشان داد که دانش آموزان شبه خانواده میانگین نمرات سبک دلبستگی ایمن پایین تر و سبک اجتنابی بالاتری داشتند (P<0.01). در سبک اجتنابی بین دانش آموزان شبه خانواده و عادی تفاوت آماری معنا داری وجود نداشت. در مراکز شبه خانواده، دختران دارای سبک دلبستگی اجتنابی و پسران دارای سبک دلبستگی دوسوگرایی بودند (P<0.05).

1زمینه و هدف: در سراسر جهان، سالانه حدود 1 میلیون نفر بر اثر خودکشی جان خود را از دست می­دهند که پانزدهمین علت مرگ و میر است. تخمین­زده می­شود؛ لذا هدف این مطالعه تعیین نقش میانجی تاب­آوری در رابطه سبک­های دلبستگی (ایمن، اجتنابی، دوسوگرا) با افکار خودکشی در دانشجویان است. روش­کار: جامعه آماری این مطالعه همبستگی، شامل تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد شیراز در سال 1402-1401 بود که براساس آمار کسب شده از آموزش دانشگاه آزاد شیراز معادل 19635 نفر بود. به منظور تعیین حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شد و با توجه به محاسبات حجم نمونه 380 نفر تعیین گردید. از پرسشنامه سبک های دلبستگی کولینز و رید (1990)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (2003)، افکار خودکشی بک(1961) استفاده شد. برای انجام تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارهایSPSS  و Lisrel استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که سبک دلبستگی ایمن تاثیر مستقیم و معنادار بر تاب­آوری و تاثیر معکوس و معنادار بر افکار خودکشی دارد و در عین حال، تاب­آوری تاثیر معکوس و معنادار بر افکار خودکشی دارد. همچنین نتایج نشان داد که نقش میانجی تاب­آوری در تاثیر سبک­های دلبستگی(ایمن، اجتنابی، دوسوگرا) بر افکار خودکشی دانشجویان معنادار است. نتیجه گیری: به طور کلی می­توان نتیجه گرفت که با توجه به اینکه سبک­های دلبستگی، یکی از زمینه­های بروز بسیاری از مشکلات عاطفی- روانی- خلقی در افراد است، پیشنهاد می­شود که در کلاس­های پیش از ازدواج، یا کلاس­های دوره­ی بارداری و ... برای والدین، دوره­های آموزشی برگزار شود و نحوه­ی صحیح ارتباط والدین با فرزند به زوجین آموزش داده شود تا در آینده فرزندان دچار مشکل نشوند.

هدف از این پژوهش، مقایسه سبک دلبستگی در نوجوانان عادی و کم توان ذهنی آموزش پذیر می باشد. جامعه آماری کلیه دانش آموزان عادی و کم توان ذهنی آموزش پذیر مدارس راهنمایی شهر تهران در سال 86-1385 است که 250 نفر از طریق نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند و شامل 132 دانش آموز عادی (64 دختر و 68 پسر) و 118 دانش آموز کم توان ذهنی (57 دختر و 61 پسر) است. میانگین سن گروه عادی 14 سال با انحراف معیار 0.83 و گروه کم توان ذهنی 16.8 با انحراف معیار 0.58 است. ابزار تحقیق شامل پرسشنامه های جمعیت شناختی و آزمون دلبستگی کولینز و رید است که ضریب اعتبار آن برای هر یک از سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا به ترتیب 0.81، 0.78 و 0.85 می باشد. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از تحلیل واریانس دو راهه استفاده شده است. نتایج نشان داد که در بین دانش آموزان عادی (دختر - پسر) میزان سبک دلبستگی ایمن بالاتر از دانش آموزان کم توان ذهنی است (P<0.001). میزان سبک دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا در دانش آموزان کم توان ذهنی (دختر - پسر) بیشتر از دانش آموزان عادی است (P<0.001). همچنین یافته های جانبی تحقیق نشان داد که صرف نظر از عامل هوشی آزمودنی ها، در آزمودنی هایی که سبک دلبستگی آنها ایمن نیست، سبک دلبستگی اجتنابی در پسران و سبک دلبستگی دوسوگرا در دختران بیشتر است (P<0.001).

هدف: هدف پژوهش حاضر تدوین و برازش مدل علی تاثیر دلبستگی اضطرابی و اجتنابی به والدین بر گرایش به مصرف مواد مخدر با نقش میانجی نگرش به مواد بود.روش: طرح پژوهش از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی تهران بود. نمونه ای شامل 253 دانشجو با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه های آمادگی به اعتیاد زرگر، تجارب روابط نزدیک و نگرش به موادمخدر پاسخ دادند.یافته ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که دلبستگی اضطرابی و اجتنابی به والدین دارای رابطه مثبت معنادار با نگرش به مواد و آمادگی به اعتیاد بود. همچنین دلبستگی اضطرابی و اجتنابی به والدین با واسطه نگرش به مواد، رابطه مثبت معناداری با آمادگی به اعتیاد داشتند.نتیجه گیری: در مجموع نگرش به مواد، می تواند به عنوان متغیر واسطه ای، میان دلبستگی و آمادگی به اعتیاد در نظر گرفته شود.